Ik vond dat er in Brick veel shots na elkaar werden gemonteerd, vaak bij dialogen. Daardoor keek ik specifiek naar één personage of actie. Dit was goed, omdat ik dan niet werd afgeleid naar de omgeving.
Het gebruik van fades vond ik positief. Dat gaf het gevoel dat een deel van het verhaal werd afgerond en we nu naar een nieuw stuk (meestal een nieuwe sequentie) zouden geleid worden. Het stoorde me niet dat er daardoor een trager moment in de film zat. Als er echt veel actie te zien was, ging men eerder cuts na elkaar monteren zonder overgang. Door het gebruik van jumpcuts, was ik echt mee in de actie, bijvoorbeeld tijdens het gevecht.
Kortom, de film werd nooit saai door de afwisseling in snelheid.
Ook het gebruik van een matchcut tijdens de flashback was goed doordacht. In bepaalde films heb je niet door dat je eigenlijk een scène uit het verleden ziet. Hier was het echt duidelijk dat het ging over Brendan die een herinnering ophaalt. De andere ‘look’ van de jonge Brendan hielp ook wel een handje.
Het viel me ook op dat men vaak vanuit heel verschillende camerastandpunten filmde. Tijdens het feestje bijvoorbeeld, werd vanop de grond gefilmd. De sfeer werd daardoor intiemer.
En door op bepaalde delen in te zoomen, legde men de nadruk op belangrijke dingen.
De keuze in wat er binnen een shot te zien was, vond ik heel doordacht. De regisseur weet volgens mij heel goed wat de belangrijkste informatie in een beeld is. Als Brendan bijvoorbeeld een papiertje laat vallen, vind ik het veel interessanter dat ik enkel de benen en de actie van het papiertje zie, dan dat ik Brendan volledig te zien zou krijgen. Anders gaat de boodschap van die actie, van dat beeld verloren.
Opvallend is de afwezigheid van groteske special effects. Deze film heeft meer baat bij subtiele effecten zoals de versterkte voetstappen.
Ik vind het ook knap hoe men bepaalde technieken heeft aangewend, bijvoorbeeld bij de beweging van het doek voor de tunnel. Men heeft daarvoor omgekeerd gefilmd.[1]
Ook de afwezigheid van bombastische muziek was een goede zet. Soms zegt stilte meer dan een sterk stuk muziek.
Normaal gezien hou ik niet van donkere films (op gebied van licht, niet qua sfeer). In “Brick” had ik daar echter totaal geen problemen mee. Hier werd erg goed uitgekiend hoe men het beste kon werken met licht en donker. Het spelen met lichtaccenten gaf een heel speciale sfeer aan bepaalde scènes.
Zowel de inhoud als de manier waarop men heeft gefilmd, spreekt mij geweldig aan. Op gebied van beeld en montage ben ik echt verrast door de mogelijkheden die er zijn om het verhaal tot op een hoger niveau te tillen.
[1] Trivia for Brick (2005). (sd). Opgeroepen op september 27, 2010, van IMDB:
http://www.imdb.com/title/tt0393109/trivia?tr0695066
Geen opmerkingen:
Een reactie posten